کپیرایتینگ چیست؟ تعریف تا وظایف واقعی
کپیرایتینگ یعنی نوشتن متنی که خواننده را به یک کار مشخص برساند. آن کار ممکن است خرید، ثبت‌نام، تماس یا فقط به خاطر سپردن اسم یک برند باشد. نوشته روی بیلبورد کنار اتوبان، پیامکی که از فروشگاه محل میآید و متن کوتاه روی دکمه یک اپلیکیشن، همه کپی‌اند. پشت هر کدام کسی نشسته و فکر کرده که این چند کلمه قرار است چه کاری بکنند.
خیلیها کپیرایتر را کسی می‌دانند که جمله‌های بامزه و شعارهای قافیه‌دار می‌سازد. این تصویر غلط نیست، ولی محدود است و خیلی کوچک! چراکه بیشتر وقت یک کپیرایتر صرف کارهایی میشود که اغلب در متن نهایی دیده نمی‌شوند.
خلاصه در یک نگاه
- کپیرایتینگ یعنی نوشتن متنی که خواننده را به یک کار مشخص برساند.
- تولید محتوا به خواننده اطلاعات، آموزش یا سرگرمی می‌دهد و کم‌کم اعتماد می‌سازد. کپیرایتینگ از خواننده چیزی می‌خواهد و معمولا همین حالا می‌خواهد.
- کار کپیرایتر چهار مرحله دارد: بریف، ایده، نوشتن و بازبینی.
- انواع کپیرایتینگ: تبلیغاتی، دیجیتال، برند، تجربه کاربری و سئو.
- کپیرایتینگ بیشتر از هر چیز یک عادت است: عادت پرسیدن پیش از نوشتن و عادت خط زدن بعد از نوشتن.
کپیرایتینگ به زبان ساده
در زبان تبلیغات به هر متنی که در آگهی میآید «کپی» می‌گویند: تیتر، متن اصلی، شعار، نوشته روی بسته‌بندی و حتی جمله کوچک زیر لوگو. کپیرایتینگ نوشتن همین متن‌هاست، کپیرایتر هم کسی است که این متن‌ها را می‌نویسد، یا دقیق‌تر بگوییم، کسی است که این عبارت‌ها را طراحی میکند.
کپیرایتینگ را با «کپیرایت» اشتباه نگیرید؛ کپیرایت همان حق نشر است و به مالکیت یک اثر مربوط میشود و موضوعی حقوقی است، اما کپیرایتینگ کار نوشتن و مهندسی متن است و شباهت این دو فقط در ظاهر کلمه است. در انگلیسی هم دو کلمه جدا هستند که فقط تلفظشان به هم نزدیک است.
تعریف بزرگان تبلیغات از کپیرایتینگ
بزرگان تبلیغات هر کدام کپیرایتینگ را از زاویه خودشان تعریف کرده‌اند:
«تبلیغ، فروشندگی روی کاغذ است.»
جان ای. کندی، کپیرایتر آژانس لرد اند توماس (۱۹۰۴)
«تنها هدف تبلیغ، فروش است.»
کلود هاپکینز، کتاب Scientific Advertising (۱۹۲۳)
«وقتی آگهی می‌نویسم، نمی‌خواهم بگویید خلاقانه است. می‌خواهم آن‌قدر برایتان جالب باشد که محصول را بخرید.»
دیوید آگیلوی، کتاب Ogilvy on Advertising (۱۹۸۳)
«کپی نمی‌تواند میل به یک محصول را از هیچ بسازد. فقط می‌تواند امیدها، رویاها، ترس‌ها و خواسته‌هایی را که از قبل در دل میلیون‌ها نفر هست، روی یک محصول متمرکز کند.»
یوجین شوارتز، کتاب Breakthrough Advertising (۱۹۶۶)
«تنها کار جمله اول یک آگهی این است که شما را به خواندن جمله دوم بکشاند.»
جوزف شوگرمن، کتاب The Adweek Copywriting Handbook (۲۰۰۷)
همه این تعریف‌ها در یک نقطه به هم می‌رسند: کپی برای این نوشته میشود که خواننده کاری بکند، نه اینکه فقط بخواند.
کپی برای چه نوشته میشود
برخلاف متن معمولی که با هدف خبر دادن یا توضیح نوشته میشود، کپی می‌خواهد بعد از خوانده شدن چیزی را عوض کند: مثلا خواننده را ترغیب به کلیک کردن، زنگ زدن، سرزدن به فروشگاه یا به یاد سپردن برند کند. برای همین سنجیدن کپی از سنجیدن بیشتر نوشته‌ها ساده‌تر است؛ آیا مخاطب کاری را که می‌خواستیم کرد یا نه. یک مثال ساده: «این کفش از چرم طبیعی دوخته شده است» جمله‌ای توصیفی است؛ در حالی که این جمله فرق دارد: «این کفش را هر چه بیشتر بپوشید، بیشتر اندازه پایتان میشود» این عبارت، واقعیت را به چیزی تبدیل کرده که خریدار به آن اهمیت می‌دهد. هر دو جمله درست‌اند. فقط دومی برای خواننده نوشته شده است.
تیتر، متن بدنه و دعوت به اقدام (cta)
یک آگهی کامل معمولا از سه تکه متن ساخته شده است: تیتر، متن بدنه و جمله‌ای که خواننده را به اقدام دعوت میکند. تیتر باید چشم را بگیرد، چون خیلی از خواننده‌ها فقط همان را می‌خوانند، متن بدنه تیتر را بیشتر توضیح می‌دهد و دلیل می‌آورد و در نهایت دعوت به اقدام هم می‌گوید حالا چه کنید؛ «همین حالا بخرید» کلیشه‌ای‌ترین شکلش است و «سفارشتان را تا ظهر بدهید، فردا تحویل بگیرید» شکل بهترش.
یکی از معروف‌ترین نمونه‌های این ساختار، آگهی‌ای است که فولکس‌واگن سال ۱۹۶۰ میلادی با تیتر یک‌کلمه‌ای «Lemon» منتشر کرد. «لمون» در زبان عامیانه آمریکایی به ماشینی می‌گویند که از کارخانه معیوب بیرون آمده و برندی که روی ماشین خودش چنین اسمی بگذارد، چشم هر خواننده‌ای را میگیرد. متن بدنه بعد توضیح می‌دهد که این ماشین به خاطر یک خراش کوچک روی نوار کرومی داشبورد از زیر دست بازرس کارخانه رد نشده است و پیام اصلی را می‌رساند: کنترل کیفیت فولکس‌واگن این‌قدر سخت‌گیر است.
تفاوت کپیرایتینگ و تولید محتوا
این دو کار به هم نزدیک‌اند و در خیلی از تیم‌های کوچک یک نفر هر دو را انجام می‌دهد؛ ولی هدفشان فرق دارد. تولید محتوا به خواننده اطلاعات، آموزش یا سرگرمی می‌دهد و کم‌کم اعتماد می‌سازد. کپیرایتینگ از خواننده چیزی می‌خواهد و معمولا همین حالا می‌خواهد.
نزدیک‌ترین مثالش همین صفحه است. این نوشته تولید محتواست؛ شما دنبال جواب یک سوال بوده‌اید و به آن رسیده‌اید؛ اما پاراگراف کوتاهی که آخر صفحه درباره دوره آمده، کپی است. آن پاراگراف یک کار مشخص از شما می‌خواهد.
| تولید محتوا | کپیرایتینگ | |
|---|---|---|
| هدف | آموزش دادن و ساختن اعتماد | رساندن خواننده به یک اقدام |
| طول متن | معمولا بلند | معمولا کوتاه |
| خواننده | خودش دنبال متن آمده | اغلب متن سر راهش قرار گرفته |
| زمان اثر | ماه‌ها و گاهی سال‌ها | همان لحظه یا چند روز بعد |
| سنجش | بازدید، مدت ماندن در صفحه، برگشتن خواننده | کلیک، تماس، خرید، ثبت‌نام |
مرز این دو همیشه روشن نیست. تیتر یک مقاله آموزشی هم باید خواننده را به کلیک کردن قانع کند و این کار کپیرایتینگ است. برعکسش هم پیش میآید: صفحه فروش یک محصول گران گاهی به متنی بلند و پر از توضیح نیاز دارد؛ برای همین کپیرایتر خوب از تولید محتوا سر درمی‌آورد و محتوانویس خوب هم کمی کپیرایتینگ بلد است.
کپیرایتر کیست و دقیقا چه میکند؟
کپیرایتر نویسنده‌ای است که برای رسیدن یک برند به هدفش می‌نویسد، نه برای دل خودش! کار کپیرایتر از نوشتن شروع نمیشود و به نوشتن هم ختم نمیشود. اگر روند کار را از بیرون نگاه کنیم، چهار مرحله دارد که پشت سر هم و گاهی رفت‌وبرگشتی پیش می‌روند.
بریف؛ فهمیدن مسئله
کپیرایتینگ با بریف شروع میشود؛ سندی که کارفرما یا تیم بازاریابی می‌دهد و در آن آمده چه چیزی، به چه کسی و برای چه هدفی باید گفته شود. کم پیش میآید بریفی کامل باشد، بعضی بریف‌ها فقط یک خط‌اند: «برای محصول جدیدمان یک کمپین می‌خواهیم.» کار کپیرایتر در این مرحله پرسیدن است، تا وقتی جواب این سوال‌ها روشن شود:
- این متن را دقیقا چه کسی می‌خواند و در آن لحظه کجاست؟
- بعد از خواندن باید چه کار کند؟
- چرا باید حرف ما را باور کند؟
- اگر فقط یک جمله بتوانیم بگوییم، آن جمله چیست؟
جواب سوال آخر همان «پیام» است. بیشتر متنهایی که خوب از آب درنمی‌آیند پیش از اولین کلمه خراب شده‌اند، چون پیامشان روشن نبوده و نویسنده سعی کرده همه چیز را با هم بگوید.
ایده؛ پیدا کردن زاویه
پیام می‌گوید چه بگوییم و ایده می‌گوید چطور بگوییم که دیده شود و در یاد بماند. یک پیام را میشود با ده ایده مختلف گفت و کار کپیرایتر این است که چند ایده بسازد و از میانشان بهترین را انتخاب کند.
فرض کنید یک فلاسک سفری داریم که چای را تا دوازده ساعت داغ نگه می‌دارد و پیاممان این است: «چایتان تا شب داغ می‌ماند.» یک زاویه می‌تواند زمان باشد، یعنی چایی که ساعت هفت صبح دم کرده‌اید و ساعت هفت شب هنوز داغ است؛ زاویه دیگر می‌تواند جا باشد: چای تازه‌دم وسط کوه، جایی که نه سماوری هست نه اجاقی.
گاهی بهترین زاویه درست همان جایی است که هیچ برندی جرئت نمی‌کند سراغش برود. برگرکینگ می‌خواست بگوید در همبرگرش نگهدارنده مصنوعی نیست و به جای عکس براق و اشتهاآوری که همه از تبلیغ همبرگر انتظار دارند، عکس همبرگری را منتشر کرد که بعد از چند هفته کپک زده بود. پیام همان پیام ساده بود، اما ایده آن را به تصویری تبدیل کرد که دیدنش سخت است و فراموش کردنش سخت‌تر.
در آژانس‌های تبلیغاتی این مرحله معمولا کار دو نفر است، کپیرایتر و مدیر هنری، که یکی از کلمه به ایده می‌رسد و دیگری از تصویر. گاهی هم ایده آن‌قدر تصویری است که کلمه تقریبا لازم نمیشود؛ بیلبورد مجله اکونومیست یک لامپ بزرگ داشت که هر وقت کسی از زیرش رد می‌شد روشن می‌شد و تنها نوشته‌اش اسم خود مجله بود. پیامش بدون حتی یک جمله رسیده بود و همین یادآوری خوبی است که کار کپیرایتر پیش از نوشتن، فکر کردن است.
پیدا کردن زاویه تکنیک‌های شناخته‌شده‌ای هم دارد، مثل اغراق، تضاد، استعاره و وارونه کردن، ولی بیشتر از هر تکنیکی تمرین می‌خواهد.
نوشتن؛ پیدا کردن کلمه
حالا نوبت نوشتن است و اینجا هم یک نسخه کافی نیست. برای یک تیتر، نوشتن ده‌ها نسخه عادی است. کپیرایتر کلمه‌ها را جابه‌جا میکند، فعل را عوض میکند و جمله را کوتاه و بلند میکند تا ریتمش درست شود.
هر رسانه هم قاعده خودش را دارد. بیلبوردی که راننده در چند ثانیه از کنارش رد میشود، جای بیشتر از چند کلمه ندارد. یک پیامک فارسی تک‌بخشی فقط ۷۰ نویسه جا دارد. متن دکمه یک اپلیکیشن باید در دو سه کلمه بگوید بعد از زدنش چه اتفاقی می‌افتد.
بیلبورد مک‌دونالد با جمله «just missed us» نمونه خوبی از همین محدودیت است. روی آن فقط نیمی از «M» زرد معروف دیده میشود (انگار لوگو دارد از قاب بیرون می‌رود) و سه کلمه که می‌گوید «همین الان از کنارمان رد شدی»؛ متنی آن‌قدر کوتاه که در یک نگاه خوانده میشود و آن‌قدر بامزه که راننده را به فکر دور زدن بیندازد.
بازبینی و سنجش کپی
نسخه اول تقریبا هیچ‌وقت نسخه آخر نیست. در بازبینی، کپیرایتر متن را بلند می‌خواند تا گره‌های متن را پیدا کند. هر کلمه‌ای را که بدون آن معنی عوض نمیشود، خط می‌زند. بعد متن را دوباره کنار بریف می‌گذارد و می‌پرسد همان پیام را می‌رساند یا راهش را گم کرده است.
بازبینی فقط کار خود نویسنده نیست؛ مدیر خلاقیت، کارفرما و گاهی واحد حقوقی هم متن را می‌خوانند، املا و رسم‌الخط هم بخشی از همین مرحله است؛ یک نیم‌فاصله جاافتاده یا «می باشد» در آگهی، اعتبار برند را پایین می‌آورد، حتی اگر خواننده نتواند بگوید چرا، ناخودآگاه آن را حس میکند.
کپیرایتر کجا کار میکند؟
بیشتر کپی‌رایترها یا در آژانس تبلیغاتی کار میکنند، عده‌ای در تیم بازاریابی یک برند و برخی هم مستقل و پروژه‌ای. در آژانس برای چند برند مختلف می‌نویسید و تنوع کار زیاد است. در تیم داخلی یک برند، آن برند را عمیق می‌شناسید و متن‌هایتان صدای یک‌دستی پیدا میکنند. کار مستقل آزادی بیشتری دارد، ولی پیدا کردن کارفرما و قیمت گذاشتن روی کار هم با خودتان است.
کپیرایتر خوب چه فرقی با بقیه دارد
کپیرایتر خوب لزوما کسی نیست که قشنگ‌تر از همه می‌نویسد. کسی است که آدم‌ها را دقیق نگاه میکند: اینکه چرا کسی جنسی را از یک مغازه می‌خرد و از مغازه کناری نه، یا چرا یک پیامک را باز میکند و دیگری را پاک. گوش خوبی هم برای شنیدن دارد و می‌شنود کدام جمله در دهان می‌چرخد و کدام گیر میکند. و در آخر اینکه از خط خوردن متنش دلخور نمیشود؛ می‌داند نسخه پنجم معمولا از نسخه اول بهتر است.
انواع کپیرایتینگ
کپیرایتینگ را میشود بر اساس جایی که متن در آن منتشر میشود دسته‌بندی کرد. این دسته‌ها مرز دقیقی ندارند و یک کپیرایتر ممکن است در یک هفته برای همه‌شان کار کرده باشد. ولی هر کدام مهارت و حال‌وهوای خودش را دارد.
کپیرایتینگ تبلیغاتی
این همان چیزی است که با شنیدن کلمه کپیرایتر به ذهن بیشتر مردم می‌رسد: بیلبورد، آگهی روزنامه و مجله، تیزر تلویزیونی، اسپات رادیویی و شعار کمپین. کار در این دسته معمولا حول یک ایده بزرگ می‌چرخد که باید در چند رسانه هم‌زمان جواب بدهد. شعار کمپین یا همان اسلوگان، هم مال همین دسته است و عمرش به اندازه عمر کمپین است.
نوشتن برای رادیو، یا متنی که روی تیزر خوانده میشود، خودش یک مهارت جداگانه است. این متن‌ها با گوش سروکار دارند، نه چشم. جمله‌ای که روی کاغذ خوب است، گاهی بلند که خوانده میشود گم میشود.
کپیرایتینگ دیجیتال
پست و کپشن شبکه‌های اجتماعی، آگهی‌های نمایشی، پیامک تبلیغاتی، ایمیل، صفحه فرود و نوتیفیکیشن اپ‌ها در این دسته‌اند. کار در این حوزه سریع است و پرحجم. مزیت بزرگش این است که نتیجه را زود میشود دید: دو نسخه از یک متن منتشر میشود و چند روز بعد معلوم است کدام بیشتر کلیک گرفته. همین باعث میشود کپیرایتر دیجیتال کمتر به سلیقه تکیه کند و بیشتر به عدد.
کپیرایتینگ برند
اینجا متن قرار نیست چیزی را همین حالا بفروشد؛ قرار است شخصیت برند را بسازد. نام‌گذاری، تگ‌لاین، داستان برند و سند لحن برند (سندی که می‌گوید برند چطور حرف می‌زند و چطور حرف نمی‌زند) کار این دسته است. تگ‌لاین برخلاف اسلوگن مال خود برند است و سال‌ها با برند می‌ماند، برای همین نوشتنش وسواس بیشتری می‌خواهد.
نوشتن برای تجربه کاربری
متن دکمه‌ها، پیامهای خطا، راهنمای مرحله‌های ثبت‌نام و صفحه‌هایی که هنوز خالی‌اند، همه را کسی نوشته است. به این کار یو ایکس رایتینگ می‌گویند. هدفش بیشتر راه نشان دادن است تا قانع کردن و در آن روشنی از خلاقیت مهم‌تر است.
فرقش را در یک پیام خطا میشود دید. «عملیات ناموفق بود» به کاربر می‌گوید چیزی خراب شده، ولی نمی‌گوید چه چیزی و حالا باید چه کند. نسخه بهترش این است:
پرداخت انجام نشد. اگر پولی از حسابتان کم شده، تا ۷۲ ساعت برمی‌گردد. دوباره امتحان کنید.
این نسخه همان خبر را می‌دهد و نگرانی کاربر را هم جواب می‌دهد.
کپیرایتینگ سئو
صفحه‌های سایت باید هم در گوگل پیدا شوند و هم بعد از پیدا شدن، خواننده را قانع کنند. کپیرایتینگ سئو یعنی نوشتن عنوان صفحه‌ها، توضیح متا، صفحه محصول و صفحه فرود، طوری که هر دو کار را بکنند. توضیح متا را دست‌کم نگیرید؛ آن دو خط زیر عنوان در نتایج گوگل در عمل یک آگهی کوچک است. خواننده با همین دو خط تصمیم میگیرد روی لینک شما کلیک کند یا لینک بغلی.
بیشتر کپی‌رایترها با یکی دو دسته شروع میکنند و کم‌کم دامنه کارشان را باز میکنند. پایه همه این دسته‌ها یکی است: فهمیدن مخاطب و گفتن یک پیام روشن.
یک متن خوب و یک متن بد، کنار هم
خشکشویی محله‌ای را در نظر بگیرید که سرویس تازه‌ای راه انداخته: لباس را از دم در خانه می‌برد و آماده برمی‌گرداند. این دو متن را برای همین سرویس نوشته‌ایم.
متن اول:
خشکشویی ما، ارائه‌دهنده خدمات نوین شست‌وشو با بهترین کیفیت و مناسب‌ترین قیمت، با استفاده از دستگاه‌های پیشرفته روز دنیا.
متن دوم:
لباس‌ها را دم در بدهید؛ دو روز بعد، اتوکشیده دم در پس بگیرید.
متن اول از خودش حرف می‌زند و ادعاهایی میکند که کسی باورشان نمی‌کند؛ هر خشکشویی‌ای می‌تواند بگوید بهترین کیفیت را دارد. چیزی هم در آن نیست که خواننده بتواند تصورش کند. خود سرویس جدید، یعنی تنها چیزی که این خشکشویی را از بقیه جدا میکند، اصلا در متن نیامده است.
متن دوم از کاری حرف می‌زند که خواننده انجام می‌دهد و چیزی که به دست می‌آورد. «دم در» دو بار آمده و همین تکرار، راحتی سرویس را بدون هیچ صفتی نشان می‌دهد. «دو روز بعد» یک وعده مشخص است که میشود رویش حساب کرد. کلمه‌ای مثل «بهترین» یا «پیشرفته» هم در آن نیست؛ لازم نبوده.
فاصله این دو متن از کلمه شروع نمیشود، از سوال شروع میشود. نویسنده متن دوم اول پرسیده چه چیزی در این خشکشویی تازه است و برای مشتری چه فرقی میکند. جوابش این بوده که «لازم نیست از خانه بیرون بروی» و بقیه متن فقط همین جواب را کوتاه و ملموس کرده است.
از کجا شروع کنم
کپیرایتینگ را نمیشود فقط با خواندن یاد گرفت. شبیه رانندگی است و دست آخر باید پشت فرمان نشست. این چند قدم برای شروع کافی است:
- آگهی‌ها را با چشم کپیرایتر ببینید. هر روز یک آگهی را انتخاب کنید (بیلبورد، پست یا پیامک تبلیغاتی) و برایش بنویسید پیامش چیست، برای چه کسی است و از خواننده چه می‌خواهد.
- بازنویسی کنید. آگهی‌ای را که برای جوان‌ها نوشته شده، برای پدر و مادرها بازنویسی کنید. بعد ببینید چه چیزهایی باید عوض می‌شد و چه چیزهایی سر جایش ماند.
- با محدودیت بنویسید. یک پیام را یک بار در ۷۰ کاراکتر بنویسید، یک بار در پنج کلمه و یک بار در سه کلمه. محدودیت مجبورتان میکند انتخاب کنید و انتخاب کردن نصف این کار است.
- برای کسب‌وکارهای واقعی بنویسید. نانوایی سر کوچه یا صفحه اینستاگرام یک دوست، زمین خوبی برای تمرین است. همین متن‌ها بعدا اولین نمونه‌کارهایتان می‌شوند.
- فارسی خوب بخوانید. فقط آگهی نخوانید؛ داستان، شعر و نثر خوب فارسی گوشتان را برای شنیدن ریتم جمله تمرین می‌دهد. کپیرایتری که فقط آگهی می‌خواند، کم‌کم مثل همه آگهی‌ها می‌نویسد.
- بازخورد بگیرید. کسی که کار را بلد است باید متن شما را بخواند و بگوید کجا لنگ می‌زند. بدون بازخورد، اشتباه‌ها را سال‌ها تکرار میکنید و خودتان متوجه نمی‌شوید.
هیچ‌کدام از این قدم‌ها استعداد خاصی نمی‌خواهد. کپیرایتینگ بیشتر از هر چیز یک عادت است: عادت پرسیدن پیش از نوشتن و عادت خط زدن بعد از نوشتن.
پرسش‌های پرتکرار
کپیرایتینگ با کپیرایت چه فرقی دارد؟
کپیرایت همان حق نشر است و به مالکیت یک اثر مربوط میشود. کپیرایتینگ یعنی نوشتن متن تبلیغاتی و بازاریابی. این دو فقط در ظاهر کلمه شبیهاند.
برای کپیرایتر شدن مدرک خاصی لازم است؟
رشته یا مدرک مشخصی شرط نیست. کارفرماها بیشتر از مدرک، نمونهکار میخواهند؛ یعنی متنهایی که نوشتهاید و نشان میدهند چطور فکر میکنید. علاقه به زبان فارسی و حوصله بازنویسی، از هر مدرکی بیشتر به کارتان میآید.
کپیرایتینگ فقط برای تبلیغات است؟
نه. متن سایتها، اپلیکیشنها، بستهبندیها، ایمیلها و حتی پیامهای خطا هم کار کپیرایتر است. هر جا متنی قرار است خواننده را به کاری برساند، کپیرایتینگ هم هست.
کپیرایتینگ را میشود خودآموز یاد گرفت؟
اصول را میشود از کتاب و منابع آنلاین یاد گرفت. ولی نوشتن مهارتی است که با تمرین و بازخورد بهتر میشود و بازخورد را نمیشود از کتاب گرفت. خیلیها که خودآموز شروع میکنند، دیر یا زود به کسی نیاز پیدا میکنند که کارشان را بخواند و نقد کند.
هوش مصنوعی جای کپیرایتر را میگیرد؟
ابزارهای هوش مصنوعی سریع متن میسازند و برای پیشنویس یا پیدا کردن چند نسخه به کار میآیند. ولی فهمیدن بریف، انتخاب پیام و قضاوت درباره اینکه کدام متن برای این مخاطب درست است، هنوز کار کپیرایتر است. کپیرایتری که این بخشها را بلد است، از این ابزارها مثل یک دستیار استفاده میکند.
اگر می‌خواهید این مسیر را با تمرین و بازخورد جلو ببرید، دوره تمرین‌محور کپیرایتینگ برای همین ساخته شده است. دوره چهار جلسه آنلاین دارد که هفته‌ای یک بار برگزار میشود. تمرین‌های هر جلسه بررسی و نمره‌دهی می‌شوند و ویدئوی جلسه‌ها را هم بعد از کلاس دریافت میکنید. زمان شروع دوره بعدی و راه ثبت‌نام در صفحه دوره آمده است.